بعضی اتفاقا فقط یه بار تو زندگی آدم میافته،
هنوز یه سال نگذشته بود از موقعی که مامانم تونسته بود منو راضی کنه که برم کلاس
پیانوی فرهنگسرای نزدیک خونمون،
منی که تا قبل از اون روز تاحالا برای یک جمع
بیش از 5 نفر حرفم نزده بودم، باید میرفتم برای یه سری اجرا میکردم.
2 تا آهنگ باید میزدم که یادم نیست اولیش چی بود
ولی دومیش مون لایت بود
وقتی آهنگ دومم تموم شد، یه خانمی که هیچ وقت ندیدمش از اون ته گفت
: "براوو"
تنها باری که تونستم به خودم افتخار کنم همون لحظه بود
بعد از اون بود که فهمیدم یه آهنگ خیلی ساده
میتونه بهترین آهنگی باشه که تو کل زندگیم میشنوم
مرسی که بهم یاد دادی پیانو زدن و درست آهنگ
گوش دادن رو ...
مرسی شرمین،
مرسی بتهوون
پ.ن: نمیدونم چی شد که از یه جایی به بعد اجراهام
همه خراب شد ...
-Hint: The Moonlight Sonata – Mvt.1
No comments:
Post a Comment