Piece #43 – Enter The Void

بنظرم بهترین ویژگی ذهن ما ها تصور کردنه، هر جا و تو هر شرایطی که باشیم می تونیم برای چند لحظه بریم جایی که دوست داریم و از کابوس واقعیت رها بشیم.

ولی

تو دنیایی که من برای خودم ساخته بودم، همه چیز سفید و بدون رنگ بود. من مطمئن بودم که تو یه جزیره سرسبز و قشنگ زندگی می کنم ولی ازونجایی که مرز بین هیچ چیزی مشخص نبود، هیچ وقت با چشمای خودم هیچ کدوم اینارو ندیده بودم. از شنیدن صدای پچ پچ آدم های که معلوم نبود، خیلی دورن یا خیلی نزدیک احساس زنده بودن می کردم.

وقتی برای اولین بار خورشید جزیره ی ما طلوع کرد، نور سیاه اون همه جا رو روشن کرد، مردمی که هیچوقت هیچ رنگی ندیده بودن، با پیدا شدن کالبد های سر تا پا سیاهشون نتونستن این همه زشتی رو یه جا تحمل کنن و شروع کردن به نابود کردن همدیگه.

از خون سیاه آدما همه جا و همه چیز سیاه شد، دنیای بی رنگ ما که تا چند ساعت قبل هیچ بعدی نداشت، حالا چیزی بیشتر از یه مشت خط خطی با ذغال سیاه نبود.

نمیدونم چی میشه اسمشو گذاشت ولی تابیدن مستقیم نور خورشید روی من باعث شده بود که حتی یه لکه ی سفید ام روی بدن من وجود نداشته باشه تا کسی بخواد بهم نزدیک شه، انگار فقط من بودم که از این وحشی گری قسر در رفته بود.

همه جا سیاه بود و ساکت. نشنیدن هیچ صدایی حتی صدای فریاد های خودم نمیذاشت تا کمی از این حس مرده بودن کاسته بشه. با همه ی اینا یه جور حس عجیب به من می گفت که من تنها موجود این دنیا نیستم.

دلم میخواست تا دنبال موجودی جز خودم اونجا بگردم ولی من تو اون سرزمین هیچ جایی رو بلد نبودم. هربار که نفس می کشید حرکت هوای بازدمش پوست دستم را لمس می کرد ولی انگار اون موجود دیگه فرسنگ ها با من فاصله داشت. فقط می تونستم همون جا باقی بمونم و آرزو کنم که این سیاهی منو به یه دنیای رنگ تر ببره.

هیچوقت نتونستم درست خودمو بفهمم ولی شاید 22 سال زندگی کردن تو این جامعه و شنیدن امید های واهی از همه سمت و دل بستن به آرزوهایی که همه مون خوب می دونیم هیچوقت عملی نمیشن، باعث میشه رویاهای من، خودشون یه کابوس ترسناک تر باشن.

-Hint: "It is a good viewpoint to see the world as a dream. When you have something like a nightmare, you will wake up and tell yourself that it was only a dream. It is said that the world we live in is not a bit different from this." - Hagakure