Piece #7 – Death

- فروید میگه شخصیت انسان ها توی کودکی شون شکل میگیره . منم وقتی کوچک بودم دوست داشتم شبا تنهایی برم روزنامه ی بابام از پارکینگ بیارم، خب مثه خیلی بچه های دیگه از تاریکی میترسیدم ولی بیشتر برام شبیه دلهره بود تا ترس. 

( وقتی Lost Highway دیدم، یه چیزی شبیه همون حس داشتم. ) 

 دوست داشتم اون حسی که پیدا میکردم. رفتن به سمت تاریکی تا برسی به یه کلید و بعد همه جا روشن بشه.

     به نظرم مرگ هم یه جورایی مثه تاریکی میمونه، جفتشون مجهولن وهمین باعث ترس ازشون میشه و تا وقتی هم که خودت به سمتش نری، نمیفهمی که واقعا لازم بوده بترسی یا نه ولی خب یه فرق اساسی دارن و اون اینه که اگه بخوای حقیقت پشت مرگ کشف کنی شاید دیگه راه برگشتی نباشه. بخاطر همین شباهت دوست دارم که مرگ ام تجربه کنم و خب فقط میتونم امیدوارم باشم که بعدا یه راهی پیدا بشه.

-   I wish I was like Kenny

-  طعم گیلاس بهترین فیلم سینمای ایرانـه


وآهنگ Louis Armstrong - St.James Infirmary انتخاب واقعا خوبی بود. 

-Hint: No One Knows who’s in Control.